Eða hvað? Grín á klámfengnum nótum þykir sumum svo sjálfsagt að þeir bregðast ókvæða við öllu andófi gegn því og vilja verja rétt sinn til að hafa skopskyn. Þetta fólk myndi án efa berjast á netinu, því þar eru heimsmálin leyst, eins og allir vita og verður þá bæði höggvið og lagt. Allt á að vera leyfilegt, jafnvel argasta klám og ruddaskapur, bara ef viðkomandi passar að segja “djók” í lokin.

Á morgun er öskudagurinn og þá “eiga” börn víst að klæðast búningum, ganga í fyrirtæki og verslanir, syngja og fá sælgæti í staðinn. Þetta er enn eitt birtingarform ofneyslunnar, síðasti dagur af þremur sem er helgaður ofáti á rjómabollum, saltketi og baunum.  Það er efni í sérfærslu en þar sem þetta tuð fjallar um búninga er best að halda sig við efnið.

Partýbúðin auglýsir á FB og þar urðu margir til að tjá sig um vörurnar. Þar er þessi mynd sem sumum þótti nóg um og bera athugasemdirnar þess vitni í skjáskotinu.

Nú hefur Fimleikasamband Íslands ályktað um þetta mál. Þetta eru tímamót. Í fyrsta sinn hefur sérsamband tekið undir óánægju íþróttamanna og stórs hluta almennings. Í ályktuninni segir m.a.

“Almenningur telur með réttu að ÍSÍ hafi beina aðkomu að kjöri íþróttafréttamanna á íþróttamanni ársins hverju sinni þar sem bæði merki ÍSÍ og styrktaraðila þess hafa verið mjög áberandi á hátíðinni sem viðurkenningin hefur verið veitt.

Um er að ræða mjög þröngan hóp einstaklinga sem við núverandi aðstæður kemur að vali á íþróttamanni ársins og er það gert í umboði fyrirtækja sem þeir starfa hjá.  Nú er svo komið að ein fyrirtækjasamstæða heldur á nærri helmingi atkvæða í framangreindu kjöri. 

Sérsambönd innan raða ÍSÍ kjósa almennt íþróttamann og íþróttakonu sem skarað hafa framúr á umliðnu ári hverju sinni.  Það gerir ÍSÍ hins vegar ekki sjálft.  Með nútíma tækni á ÍSÍ að vera leikur einn að endurskoða aðkomu sína að kjöri íþróttafréttamanna á íþróttamanni ársins og kjósa sjálf sinn eigin íþróttamann og íþróttakonu ársins hverju sinni, sem getur grundvallast á því vali sem farið hefur fram innan sérsambanda hverju sinni.

Sem fjölmennustu félagasamtök landsins á ÍSÍ ekki að framselja umrætt val á íþróttamanni ársins til mjög þröngs hóps einstaklinga heldur setja upp fyrirkomulag með aðstoð nútímatækni þar sem jafnvel allir félagsmenn innan raða ÍSÍ geta komið að vali á íþróttamanni og íþróttakonu ársins, grundvallað á lýðræðislegum vinnubrögðum en ekki sjónarmiðum þröngs hóps einstaklinga sem kjósa í umboði þeirra fyrirtækja sem þeir starfa hjá.” (feitletrun mín)

Ég hef tjáð mig um þetta undanfarin ár á bloggi mínu, hér og hér og er þá fátt eitt talið eins og einföld gúglleit getur sýnt. Ég veit hug þeirra íþróttamanna og áhugafólks sem ég hef rætt við, sem og viðhorf fulltrúa ýmissa sérsambanda sem hrista bara höfuðið yfir þessu og telja fátt vera hægt að gera. Þessi yfirlýsing markar ákveðin tímamót. Ég vænti þess að fleiri fylgi.

Kirkjuþjónar keifa með
kalli drottins svara.
Núna ætla átta peð
upp í borð að fara.

 Það er ljótt að niðurlægja fólk og henda að því gaman að ósekju.  Lítilsvirðing er ekki til fyrirmyndar.  Kannski svíður Vigdísi að vera bent á misskilning. Tvisvar. Skilningsleysi á einföldum, skýrum og velorðuðum svörum hlýtur að vera sameiginlegt framsóknarfólki og von að því þyki stungin tólg. (Þetta er ekki líking úr smiðju Vigdísar). Margur hefur stungið höfðinu í steininn af minna tilefni.

    1.     Hvernig stóð á því að ráðuneytið samdi við stækkunardeild Evrópusambandsins um að opna hér Evrópustofu?
Fyrirspurnin byggist á misskilningi sem raunar hefði mátt uppræta með því að leita til Evrópustofu. Rangt er að ráðuneytið hafi samið við einn eða neinn um Evrópustofu. Slíkri ósk var aldrei, formlega eða óformlega, komið á framfæri við Evrópusambandið. Hér er því rangur hattur settur á ráðuneytið, líkt og þegar Jón Hreggviðsson setti upp hatt böðulsins í Galtarholti forðum. Allt frumkvæði að Evrópustofu kom frá Brussel, eins og ýmislegt gott sem eflt hefur hag Íslands.

    2.     Er ekki tilgangurinn að vinna að aðild að Evrópusambandinu?
Fullyrðingin sem felst í spurningunni er á misskilningi byggð. Til skýringar má nefna að Evrópusambandið starfrækir upplýsingaskrifstofur eða sendiskrifstofur með upplýsingahlutverk í samtals 130 löndum. Sum þeirra eru landfræðilega víðs fjarri Evrópu. Í tilviki Íslands kemur tilgangurinn með Evrópustofu fram í útboði sambandsins þar sem hlutverk Evrópustofu er skilgreint með svofelldum hætti: „Að aðstoða Evrópusambandið við að auka þekkingu og skilning á Evrópusambandinu á Íslandi og til að varpa ljósi á tengsl Íslands og ESB, samningaferlið sjálft og mögulegar afleiðingar aðildar fyrir Íslendinga. Slíkt feli í sér að hvetja til samræðna um allt ofantalið, koma í veg fyrir misskilning og rangfærslur um Evrópusambandið og byggja þannig upp raunhæfar væntingar borgara og þekkingu til að komast að eigin niðurstöðu“.

    3.     Hvar hefur þetta verið gert annars staðar í umsóknarríki?
Víðsvegar. Gildir það jafnt um sérhvert umsóknarríki, sömuleiðis möguleg umsóknarríki og raunar öll þau ríki sem veitt er einhvers konar liðsinni frá Evrópusambandinu. Spurningin er einnig dæmigerð fyrir þá tegund upplýsinga sem hægt er að sækja til Evrópustofu sjálfrar.

    4.     Hvað er áætlað að reksturinn kosti á ári?
Samkvæmt útboði Evrópusambandsins er gert ráð fyrir að reksturinn kosti 700.000 evrur fyrsta árið, um 113 millj. kr., en að gildi samningsins verði að hámarki 1.400.000 evrur eða sem nemur um 226 millj. kr. miðað við núverandi gengi.

    5.     Hvað eru mörg stöðugildi við stofnunina?
Gleðiefni er að við Evrópustofu hafa þegar skapast störf fyrir fimm starfsmenn. Þrír eru í fullu starfi og tveir í hlutastarfi. Starfsmennirnir eru íslenskir og greiða fulla skatta til íslenska ríkisins.”

80.000 atkvæði tæplega bárust í keppnina. Stattu upp fyrir sjálfum þér fékk 19.366 atkvæði, Mundu eftir mér fékk 18.649. Hugarró fékk svo 16.643 atkvæði. Dómnefndin setti Mundu eftir mér í fyrsta sæti, Hugarró í annað og Stattu upp í það þriðja. Þeir kusu sem tímdu að borga 119 krónur fyrir hvert atkvæði. Samlíking við almennar kosningar er því út í hött.

Sjónvarpsáhorfendur hafa langa reynslu af því að sjá í gegnum atkvæðatölur í söngvakeppnum. Þótt kynnirinn í Amerísku Stjörnuleitinni láti mann halda að 80 milljónir landsmanna séu á bak við 80 milljónir atkvæða er raunin önnur. Ókeypis atkvæði þýða að fólk kýs eins oft og það getur á þessum tveimur tímum. Menn guma af því á netsíðum að hafa náð 200 atkvæðum á uppáhaldssöngvarann sinn. Tölvunerðir búa til innhringiforrit. Og nú er kosið á Fésbók og Tvitter. Þess vegna er ekki innistæða fyrir því að horfa einbeittur í myndavélina og segja: “Þjóðin kaus.”

Hér á bæ v0ru börn við skjá og fengu að hringja og kjósa. Á okkar heimasíma verða skráð 4 atkvæði. Ég get ímyndað mér að vinir og ættingjar keppenda hafi verið öllu örlátari á sín símaatkvæði. Ég ætla því að giska á að þessi 80 þúsund atkvæði séu frá um 10 þúsund manns. Síðast þegar ég gáði voru Íslendingar nálægt 320 þúsundum. Valdi Þjóðin þetta lag? Eða hitt lagið? Ég held ekki.

Auðvitað er hægt að búa til skítalykt í kringum þetta allt sem endist fram eftir vikunni. Vissulega er fúlt að eyða peningum í atkvæði sem dómnefnd hefur að engu. En það er óþarfi að fyllast heilagri reiði og fullyrða að vilji þjóðarinnar hafi verið hunsaður. Miklu nær er að þeir sem láta plata sig til þess ár eftir ár að borga fyrir atkvæði, beini reiðinni inn á við og leiti til lýtalæknis vegna sívaxandi asnaeyrna.

Jafnvel leikskólabörn geta leikið húsdýr þannig að allir þekkja og það vafðist ekki fyrir Útsvarskeppendum. Liðin fengu fullt hús stiga og allir voru kátir. Núna tókst spurningahöfundi að finna nöfn 20 íslenskra söngvara sem átti að vera hægt að sýna með látbragði. Íslenskir söngvarar eru einkennalitlir og þegar búið var að leika Bubba, Megas, Björk, Egil Ólafsson og Kristján Jóhannsson stóðu keppendur ráðþrota og veifuðu höndunum.

En þar sem þetta er útsláttarkeppni og spurningar eiga að þyngjast þegar dregur nær úrslitum, er einboðið að leggja til hugmyndir að leikþemum. Þessi myndu reyna ákaflega á keppendur og áhorfendur og jaðra við 111. meðferðina:

Steintegundir. Frumefni. Götur í Reykjavík (hentar vel fyrir landsbyggðarliðin). Þéttbýlisstaðir. Fjöll. Ávextir. Grænmeti. Glímubrögð (býður upp á mestu tilþrifin). Teiknimyndasöguhetjur. Þorramatur.

Uppruninn er auðvitað í kvikmyndinni um geðþekka einfeldninginn, Forrest Gump, sem margir tengja við konfektkassa og vitna í molaspeki hans, sem hélt ekki vatni, líkt og margt í kvikmyndinni. Sá sem vill vita hvaða mola hann fær, á ekki að kaupa konfekt í umbúðum, til að geta horft á úrvalið og sóst eftir því sem hugurinn girnist. Hver er sinnar gæfu smiður.

Forrest Gump tók nefnilega upp á því að hlaupa stranda á milli í Bandaríkjunum og virðist hafa verið nokkur ár á því ferðalagi, ef miðað er við skeggvöxt hans. Um leið er áhorfendum talin trú um að hann hafi fundið upp skokkið. Fylgjendum hans fjölgaði og í síðasta hlaupaatriði myndarinnar sést Forrest einhvers staðar á berangri og í hæfilegri fjarlægð eru hundruð manna, sem góna á leiðtoga sinn í kyrrstöðu í fyrsta sinn í langan tíma. Ekki er hirt um að segja áhorfendum hvernig Forrest varð sér úti um mat og drykk, föt til skiptanna,  þvottaaðstöðu og annað sem þykir nauðsynlegt til að lykta ekki eins og kæst skata. Í svitanum er ammóníak og sá sem hefur gleymt íþróttatöskunni í bílnum í nokkra daga, þarf gasgrímu fyrir vitin til að geta tínt upp úr henni í þvottavélina. Þetta skiptir kannski ekki máli, enda á raunsætt fólk ekki að horfa á Hollívúddmyndir.

Ég man varla hvað gerðist þegar Forrest hætti að hlaupa. Ekki er vitað hvort langferðabílar komu og sóttu taglhnýtinga hans í eyðimörkina, sem voru sennilega frávita af hungri og þorsta, nema þeir hafi haft álíka úthald og Jesús forðum daga. Og hundrað sveittir hlauparar í langferðabíl í nokkra klukkutíma eru ekki gott kvikmyndaefni nema Odorama sé í boði.

Nánar er fjallað um rasshausa í þessari grein.  Þar segir m.a.

“„Rasshausinn“ hagar sér iðulega þannig að fólk hneyklast á honum sökum þess hve ólæs hann er á ákveðnar aðstæður sem snerta mannleg samskipti og einföldustu mannasiði.”

Af tillitssemi við ónefnda aðila verður ekki farið nánar út í ályktanir.

Viðbót frá fótósjoppulegum lesanda:

Þessi er af netinu:

Þegar bjátar eitthvað á
sem almennt pirrar landann
engan langar ljótt að sjá
Límum yfir vandann.

Miða fyrir munninn fá
menn sem kjaftinn rífa
vilja breyting ýmsu á
og allan skítinn þrífa.

Ærið góða allir þrá
en annað hefur dunið
á þjóðinni sem ekkert á
og yfir límir hrunið.

(Mynd: Sannleikurinn.com)